Constantly talking isn’t necessarily communicating.

Είναι στιγμές που σκέφτεσαι ότι χρειάζεσαι κάποιον να μιλήσεις, αλλά δεν έχεις σκεφτεί ποτέ τι είναι εκείνο που θέλεις να του πεις. Είναι στιγμές που το μέσα σου θέλει να βγει έξω, αλλά δεν μπορείς να βρεις τα λόγια να το εκφράσεις. Είναι στιγμές που απορείς αν ποτέ θα μπορέσεις να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο να ακούσει ένα τραγούδι χωρίς σκέψεις. Είναι όμως μια στιγμή που συνειδητοποιείς πως ακόμη και αν δεν μιλάς, ακόμη και αν δεν βγάζεις καμία από τις σκέψεις που σε βασανίζουν, υπάρχει εκείνη που καταλαβαίνει κάθε τι μικρό που τριγυρίζει στο μυαλό σου απλά κοιτάζοντας σε στα μάτια. Υπάρχει εκείνη που θα βρει το τραγούδι να σου φτιάξει τη διάθεση και θα σε κάνει να χαμογελάσεις, υπάρχει εκείνη που ο ρόλος της στη ζωή σου δεν έχει ταμπέλα. Υπάρχει εκείνη που δεν χρειάζεται να της πεις τίποτα, απλά ένα χάδι, μια αγκαλιά και θα ξέρει τι σε βυθίζει σε προβλήματα. Υπάρχει εκείνη που δεν θα ξεχάσεις ποτέ πως σε κάνει να νιώθεις. Είναι εκείνη που την αγκαλιάζεις και δεν θες να την αφήσεις να φύγει γιατί δεν ξέρεις πότε θα την δεις ξανά.

Και μέσα σε όλα αυτά νιώθεις σαν χαζό παιδί:

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s