Πάντα υπάρχει λίγο φως.

Ήταν μόνος του εκεί ψηλά και κοίταγε τον ουρανό, αν και κρύωνε δεν έφευγε γιατί ήταν τόσο καθαρός που άγγιζε τα αστέρια, έπιασε ένα και το έβαλε στην τσέπη για να το δώσει σε εκείνη. Μα στεναχωρήθηκε, γιατί το αστέρι έπαψε να λάμπει μόλις το έκρυψε, δεν έπαψε να ελπίζει όμως, περίμενε πάντα υπομονετικά να έρθει η στιγμή να της το δώσει, και όντως δεν φώτισε ξανά παρά μόνο όταν εκείνος διστακτικά το έβαλε στα χέρια της.

Advertisements
This entry was posted in The Scattered Thoughts.. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s