Δεν είναι αυτό που ελπίζεις.

Δεν θέλω να πιστέψω ότι οι γύρω μου έχουν εγκαταλείψει τις ελπίδες τους, μα δεν μπορώ να κάνω αλλιώς όταν δεν τους βλέπω πια να χαμογελάνε. Όλη η δύναμη τους συγκεντρωμένη σε ένα βλέμμα απάθειας και ανοχής στη μιζέρια, όλη τους η ενέργεια συσσωρευμένη σε λάθος επιλογές και πόσο αυτό τους στοίχησε. Είναι περίεργο να συναντάς ανθρώπους που κυνηγούν όνειρα άλλων, και το κάνουν χωρίς δισταγμό, «αν ο άλλος είναι ευτυχισμένος, έτσι θα γίνω και εγώ» τους ακούς να σκέφτονται, και νομίζουν ότι η ευτυχία είναι κάτι που αποκτάς ακολουθώντας βήματα άλλων.

Φυσικά και τους ανθρώπους μπορείς να τους ακούσεις να σκέφτονται, απλά κανείς πλέον δεν μπαίνει στη διαδικασία γιατί όλοι αρκούνται στο τι λένε οι γύρω τους, μα το μυαλό τους είναι που λέει περισσότερα. Ένα βλέμμα, μια κίνηση, ένας δισταγμός, μια υπεκφυγή, μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο, ένα φιλί, όλα λένε πιο πολλά από όλες τις λέξεις του κόσμου, γιατί όλα αυτά είναι εικόνες, οι εικόνες είναι χιλιάδες λέξεις και οι εικόνες φαίνονται στο φως. Στο σκοτάδι παύουν τα πράγματα να φαίνονται και ας υπάρχουν. Το ίδιο ισχύει και με τους ανθρώπους που δεν χαμογελάνε. Το πολύ πολύ να σκοντάψει κανείς πάνω τους, όπως στα έπιπλα το βράδυ, να ρίξει μια παναγία και να τους προσπεράσει.

Δεν με τρομάζει τόσο το ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν χάσει την ελπίδα και το χαμόγελο, όσο το ότι αυτό είναι ασθένεια, ιός, άκρως μεταδοτικός και δύσκολα ιάσιμος. Οποιοσδήποτε μπορεί να βρει πολλούς λόγους να απογοητευτεί σε ότι υπάρχει γύρω του, μα λίγοι θα κάνουν τον κόπο να βρουν ένα λόγο να αστράψουν τα μάτια σους, να ενθουσιαστούν, να γελάσουν δυνατά και να το μοιραστούν μαζί σου.

Πόσο δύσκολο να είναι άραγε να μην επιτρέπεις στα προβλήματα σου , όποια και αν είναι να σου μολύνουν τη ζωή, να σου χαλάνε τις σχέσεις με τους ανθρώπους σου και να κάνουν τα λόγια σου να ζέχνουν κατάθλιψη; Δεν ξέρω, αυτό που ξέρω όμως είναι ότι δεν θέλησα ποτέ να μάθω, ούτε θα θελήσω, γιατί πολύ απλά δεν πρόκειται ποτέ να τα αφήσω. Ακριβώς αυτό ζητάω και από τους ανθρώπους μου, ένα χαμόγελο, μια παρέα, ένα σπίτι γεμάτο φίλους, μια βραδιά άδεια από προβλήματα, αυτό χρειάζεται ο κάθε άνθρωπος. Όταν δεν μπορείς να απολαύσεις ούτε αυτό, όταν θα βρεις ένα λόγο να μην σου αρέσει ούτε αυτό, τότε θα είσαι μόνος στο σκοτάδι, να μην χαμογελάς, να σε σπρώχνουν και που και που η μόνη σημασία που θα σου δίνουν οι άνθρωποι να είναι για να σταματήσεις να τους μεταδίδεις την αρνητική σου ενέργεια.

Αποδεκτό, ζούμε σε μια περίεργη εποχή, «Οικονομική κρίση» λέει, «Ανεργία» λέει, «Έλλειψη πρόνοιας» λέει, και είναι αυτοί λόγοι να υπάρχει δυστυχία λέει. Να την κρατήσετε όσοι σας βολεύει αυτή η δυστυχία, να μην την μοιράζετε και να την μεταδίδετε στους άλλους.

Στ’ αρχίδια μου το πόσα λεφτά έχω στην τσέπη, το πόσους ανθρώπους έχω δίπλα μου όταν δεν τα έχω με νοιάζει. Ανθρώπους που θα με βοηθούν να αδειάζω τις σκέψεις μου μέσα στις δικές τους χωρίς να τις μολύνουν, χωρίς να μου στερήσουν την ελπίδα, ανθρώπους που όταν μιλάνε για τα προβλήματα τους χαμογελάνε και βλέπουν χαρά εκεί που οι άλλοι βλέπουν λύπη.

Είναι τραγικό πλέον να ρίχνουμε το φταίξιμο για όλα μας τα λάθη στους άλλους και να χάνουμε τον εαυτό μας στις επαναλήψεις. Δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο λάθος δύο φορές, η δεύτερη φορά που το κάνεις είναι επιλογή. Αν δεν μπορείς να ζήσεις με την επιλογή σου σταμάτα να στερείς τη ζωή από τους γύρω σου.

Θα το λέω για όσο μπορώ: μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα χάδι, δύο όμορφα λόγια, πολύ γέλιο, πολύ θέληση,  ένα σπρώξιμο, ένα βρίσιμο, λίγα νεύρα, μια μούντζα, ένα γαμημένο χαμόγελο και όλα είναι πιο εύκολα για σένα και για τους ανθρώπους σου, γιαυτό όσα προβλήματα και αν έχετε αφήστε τα στην άκρη όταν σας δίνεται η ευκαιρία, μπορεί να μην την βρείτε εύκολα ξανά.

Άλλωστε τα παιδιά εδώ λένε:

Let’s go walk in the rain, love
Know our pleasures from pain
In poverty, my love, we have everything
Let’s go walk in the rain, love
Know our pleasures from pain
In poverty, my love, we have everything

Advertisements
This entry was posted in The Scattered Thoughts. and tagged , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Δεν είναι αυτό που ελπίζεις.

  1. Ο/Η kihli λέει:

    μέσα

    in poverty, my love, we have everything

  2. Ο/Η gone4sure λέει:

    Ρε συ τι ωραία… Αλήθεια ωραία.
    Πολύ δουλειά έχεις κάνει.

  3. Ο/Η mpampino λέει:

    Σε δέκα χρονάκια που θα σε έχουν πουλήσει οι φίλοι σου για να γίνουνε ΠΑΣΟΚΟΙ, φαντασμένοι γιάπηδες που νομίζουν ότι με 100 ευρώ παραπάνω στο μισθουλάκι γίναν executive. Σε δέκα χρονάκια θα γεμίσει η παρέα σου οικογενειάρχες που θα’χουν πάνω απ’όλα το μουγερ του παιδιού, τη λαμπάδα στα βαφτίσσα, το βιολογικό αχλάδι, δίπλα από τα smarties και την απόσταση από κακές παρέες σαν εσένα. Σε δέκα χρονάκια θα έχουν σημασία τα λεφτουδάκια, γιατί πλέον θα τα φτύσει και η μανούλα να στα σκάει γιόκα μου. Σε δέκα χρονάκια ποιος θα τα γαμάει τα λεφτά, έτσι κι αλλιώς δε θα τα αποκτήσεις, εκτός αν τα’χεις ήδη, οπότε είναι και λίγο πιο εύκολο το χαμόγελο και η ξεγνοιασιά. Σε δέκα χρονάκια η αγκαλιά, το φιλί και το χαμόγελο το’χεις ζήσει τόσες φορές και με τόσους ανθρώπους (χρησιμοποιώ τη λέξη άνθρωπο σαν υβριστικό χαρακτηρισμό), που ούτε το σάλιο για το φτύσιμο και την ενέργεια για την αγκωνιά δε θα γουστάρεις να χαλάσεις.

    Κι επειδή πολλά έγραψα, ωραία και καλά αυτά που γράφεις, για τον τοίχο του λυκείου μου, όταν ήμουν 15 χρονών.

    Είτε λάθος επιλογές αν κάνεις, είτε σωστές πάλι με ανθρώπους θα συναναστραφείς, και η ανθρώπινη φύση είναι..
    Μη στο χαλάσω κιόλας.. θα τη δεις μόνος σου την ανθρώπινη φύση κι αν έχεις ακόμη ευαισθησίες όταν γίνει αυτό θα τον πιεις πολύ άσχημα.

    Και το ζήτημα είναι τότε πως θα μαζέψεις τα παϊδάκια σου και πως θα πορευτείς στη συνέχεια. Και μη μου πεις ότι τα έχεις ζήσει. Οι πεταλούδες ψοφάνε εύκολα και στο κείμενό σου οργιάζουν.

    Μην τα πάρεις και προσωπικά όλα αυτά που σου λέω. Καλύτερα να παραμείνεις στον κόσμο της πεταλούδας, μακάρι και να τον επιλέξεις για όλη σου τη ζωή. Μακάριος θα είσαι πάλι.

    • Ο/Η ALekzUnder λέει:

      Το θέμα είναι ότι δυστυχώς όλα αυτά που μου γράφεις δεν είναι ξένα, γιαυτό τα έγραψα όλα αυτά, όχι για να δείξω σε ποιο κόσμο εγώ ζω, αλλά τι απεύχομαι να βρεθεί στο δρόμο μου, τι ελπίζω να καταλάβουν και οι γύρω μου έστω και ελάχιστα και για μικρά τουλάχιστον διαστήματα να ξεφεύγουμε από τη μιζέρια που περιγράφεις. Την έχω δει την ανθρώπινη φύση και γιαυτό μέχρι τώρα έχω διαλέξει τόσο προσεχτικά τους ανθρώπους γύρω μου, αυτούς που θεωρώ δικούς μου, που πρώτα θα με βοηθήσουν και μετά θα με αμφισβητήσουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s