#01. Μ83 – Hurry Up, We’re Dreaming

Βιάσου, γρήγορα, ονειρευόμαστε, φώναξε, εκεί σε έναν κύκλο, όλοι παρέα, με ένα ποτό στο χέρι, σαν σε σκηνή από ταινία που είναι όντως όλα όνειρο, έτσι θολά και σκοτεινά, μα τελικά η θολούρα μπορεί να ήταν και ο καπνός από τα τσιγάρα και το σκοτεινό ίσως ήταν απλά κομμάτι της φαντασίας μου, έτσι κάνει η φαντασία μου όταν ακούω το Hurry Up, We’re Dreaming  των M83, πλάθει τις πιο κινηματογραφικές εικόνες που μπορεί να μοιάζουν με την καθημερινότητα μου.

Αν μπορούσα να ντύσω τις αναμνήσεις μου, από τα παιδικά μου χρόνια ακόμα, θα ήθελα να το κάνω με αυτά τα 22 τραγούδια, με κάνουν για κάποιο λόγο να νιώθω σαν να είμαι ένας από τους ήρωες του Where The Wild Things Are, σαν ότι θυμάμαι να περιβάλλεται από κάτι μαγικό.

Έτσι είναι οι αναμνήσεις, μαγικές, δεν είναι εύκολο να θυμάσαι τα πράγματα όπως ήταν, συνήθως τα θυμάσαι όπως θα ήθελες να ήταν, τα εξιδανικεύεις και φαντάζουν λίγο μακριά αλλά ακόμη πολύ όμορφα και κρατάς την ελπίδα ότι κάπως έτσι θα είναι ξανά όλα για σένα, ότι τέτοιες αναμνήσεις θέλεις να δημιουργείς πάντα, μοναδικές, που δεν μπορείς να κουμαντάρεις, που ωριμάζουν και διαμορφώνονται όπως η καρδιά σου θέλει, γιατί είναι περίεργο όργανο η καρδιά, και όσο και αν της υπαγορεύσεις πως να κρατάει κάτι μέσα της εκείνη το βγάζει πάντα και το φέρνει στο μυαλό σου όπως τα μάτια σου θέλουν να το δουν πραγματικά.

Πόσο ιδιαίτερο μου φαίνεται που κατάφεραν τα τραγούδια αυτά να μου δημιουργήσουν τέτοια αισθήματα, σαν ένα μικρό διακοπτάκι, που ανάβει ένα προτζέκτορα που ξεκινάει με το intro, και με αιχμαλωτίζει να περάσω να δω όλα τα όνειρα που μου χαρίζονται μέσα στη διάρκεια του Hurry Up, We’re Dreaming. Οι περισσότεροι απογοητεύτηκαν από τη διάρκεια του, αλλά ποτέ δεν πίστευα πως πρέπει να βάζουμε διάρκεια στα όνειρα, να βάζουμε όρια στη φαντασία. Τα καλύτερα όνειρα είναι εκείνα που κάνω ξύπνιος στο σκοτάδι, έτσι λένε οι στίχοι στο κλεμμένο ποδήλατο, και είναι αλήθεια, και δεν τελειώνουν, ποτέ.

Κρύβει λίγο από την αθωότητα που έχουμε όλοι ξεχάσει, από τα μάτια που γυαλίζουν από ενθουσιασμό για τα λίγα, τα μικρά, τα όμορφα, τα καθημερινά τα μοναδικά στον καθένα μας, όπως το τελευταίο φιλί που σου δίνει λίγο πριν κλείσει τα μάτια να κοιμηθείς, ή το φιλί που σου δίνει ενώ κοιμάσαι και δεν ξέρεις αν είναι όνειρο ή πραγματικότητα, αλλά το αισθάνεσαι.

Είκοσι λέει πλέον στο σύνολο, στο τέλος του για φέτος:

Advertisements
This entry was posted in Blogovision and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s