αγάπη ρε μουνιά, απλά όχι για όλους

Κάθε μέρα συνειδητοποιώ και περισσότερο πως οι άνθρωποι που με περιτριγυρίζουν είναι τελείως διαφορετικοί από αυτό που έχω στο μυαλό μου, δεν είναι χτισμένοι από τις ιδέες που εγώ έχω για εκείνους, δεν είναι η καθημερινότητα τους αυτή που έχω εγώ στα μάτια μου, δεν λέει το βλέμμα τους αυτό που εγώ ακούω.

Ο εγκέφαλος είναι μια μηχανή υποθέσεων τελικά, ζει μέσα στα «αν», σε βουτάει σε μια αβεβαιότητα που παγιώνεις αυθαίρετα ως σιγουριά, πάντα νομίζεις ότι ξέρεις καλά αυτό που έχεις ζήσει ή ζεις αλλά είναι η εικόνα που έχεις εσύ δημιουργήσει για αυτό που θεωρείς ότι γνωρίζεις.

Αποφάσισα λοιπόν να μην υποθέτω, να μην αυθαιρετώ και να μην προτρέχω, δεν θέλω να ξέρω τι βλέπουν οι άνθρωποι γύρω μου, προτιμώ την άγνοια, εν μέρη, από την υπόθεση.

Αποφάσισα επίσης να σέβομαι το γεγονός ότι δεν γνωρίζω, έκτοτε άρχισα ουσιαστικά να βιώνω, σταδιακά, καλύτερα τους ανθρώπους που απαρτίζουν την καθημερινότητα μου, βλέπεις ο κάθε ένας από μας είναι πραγματικά ο εαυτός του από τη στιγμή που κλείνουν όλες οι πόρτες γύρω του και ξαπλώνει στο κρεβάτι του, με την πόρτα του υπνοδωματίου του να τον χωρίζει από όποια σκέψη άλλου ανθρώπου.

Στην πραγματικότητα είμαστε οι σκέψεις που κάνουμε το βράδυ πριν κοιμηθούμε, και σε αυτές θα είμαστε πάντα μόνοι μας.

Αν μπορούμε όμως να καταφέρουμε κάτι, είναι να έχουμε στις σκέψεις αυτές τα κομμάτια των ανθρώπων που εμείς θέλουμε, και να είμαστε κομμάτι των σκέψεων των ανθρώπων που προσπαθούμε να δημιουργήσουμε κοινές αναμνήσεις και στιγμές.

Η μνήμη επομένως είναι πεπερασμένη, μια συσκευή εγγραφής, κρατάει κάθε μέρα λίγο από ότι την απασχολεί, δημιουργεί μια εικόνα που θα κρατήσεις, θα ανακαλείς και θα θυμάσαι μέχρι να ξεθωριάσει και να γίνει ένα παζλ από νέες και παλιές εικόνες, που μπορεί να ταιριάζουν αλλά μπορεί και όχι.  Γιατί λοιπόν στις εικόνες μου να έχω αβεβαιότητα, γιατί να έχω αμφιβολία, γιατί να έχω κομμάτια που αφήνουν κενά;

Επιλέγω να κρατήσω μακριά τους ανθρώπους που προσπαθούν να χαλάσουν την ψυχολογία που με κόπο φτιάχνω, επιλέγω να κρατήσω μακριά τη μιζέρια του ανόητου ανθρώπου και κάθε μορφής σύγχρονο Δον Κιχώτη που βρίσκει τον ανεμόμυλο του στη δικιά μου μέρα, επιλέγω να μην έχω χώρο για παρασιτικούς οργανισμούς που τρέφονται από την ανάγκη να νιώσουν καλύτερα δημιουργώντας προβλήματα επί προβλημάτων, επιλέγω να γελάω με την κατάντια και τον προβληματισμό των ανθρώπων που δεν έχουν τίποτα που να αξίζει στη ζωή τους και ασχολούνται με το τι κάνουν οι άλλοι.

και στην τελική αγάπη ρε μουνιά, απλά όχι για όλους.

Advertisements
This entry was posted in The Scattered Thoughts., Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to αγάπη ρε μουνιά, απλά όχι για όλους

  1. Ο/Η gone4sure λέει:

    Παρότι ψυχαναλυτικά είναι τορπίλη, μ’ αρέσει.
    Διαφωνώ πλήρως με την ακολουθία των σκέψεών σου αλλά υπερ-χαίρομαι για το γεγονός ότι έκατσες και το έγραψες.
    Δηλαδή, αγάπη ρε μουνιά. Τελεία.

  2. Ο/Η cyberwhispers λέει:

    Πιστεύω οι άνθρωποι είμαστε η καθημερινότητά μας, το βράδυ πριν ξαπλώσουμε είμαστε αυτό που θα θέλαμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s