#16. Grimes – Visions

«Έλα» φώναξε, χωρίς τίποτα, ελεύθεροι, μόνο οι δυο μας, το νερό και η μουσική που ακούγεται. Έπεσαν και οι δυο βαθιά μέσα στα νερά που τους αγκάλιασαν και ξέχασαν πως είναι τα πράγματα εκεί έξω, έβλεπαν μόνο ο ένας τον άλλο και το χρώμα της θάλασσας, «μα έχει χρώμα η θάλασσα ρε βλάκα;» του είπε «έχει» απάντησε αυτός, «το δικό μας», γέλασαν και οι δυο γιατί δεν συνήθιζαν να λένε τέτοια ρομαντικά και κρύφτηκαν για λίγο κάτω από την επιφάνεια, κρύωσε εκείνη, «δεν αντέχεται τόση ελευθερία» είπε, ήθελε να δεθεί για λίγο κάτω από τον ήλιο, και μετά να νιώσει ξανά πως είναι να αφήνεις τα δεσμά πίσω και να βουτάς στην ανεμελιά, εκείνος έκατσε λίγο ακόμα, δεν πίστευε πως είναι έτοιμος να βγάλει στην άμμο και να κάψει στον ήλιο την δικιά του ελευθερία, μέχρι που συνειδητοποίησε πως πιο πολύ απ’όλα ήταν δεμένος μαζί της και το κύμα δεν τον ήθελε πια εκεί, τον έσπρωχνε προς τα έξω,

ελεύθερο τον ήθελε μόνο μαζί της.

Advertisements
This entry was posted in Blogovision and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to #16. Grimes – Visions

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s