κράτα λίγο, να βουτήξω στο κενό

5
Πάντα ήθελε να ζήσει μια μέρα σαν καρτούν αλλά έπρεπε να υπακούει σε νόμους που είχαν άλλοι αποφασίσει, δυστυχής κάθε βράδυ που πέρασε κι άλλη χαμένη ευκαιρία κράταγε δεμένη την ελπίδα στον καρπό του όπως κρατάνε τα παιδιά τα μπαλόνια με ήλιο. Το χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 2 και ατομική μάζα 4,002602 amu, που ανάθεμα τον αν ήξερε τι είναι αλλά πολύ του άρεσε να το λέει γιατί από το σχολείο του είχε αποτυπωθεί στο μυαλό πως είναι άχρωμο, άοσμο, άγευστο, μη τοξικό, ιδανικό, μονοατομικό, και παρ’ όλα αυτά είναι επικεφαλής των ευγενών αερίων, περίπου δηλαδή όπως ένιωθε εκείνος, αλλά χωρίς το επικεφαλής, και το αερίων.

Πάντα με το μπαλονάκι του παρέα ξύπναγε και πάταγε το snooze με το βάρος όλης της γης στα χέρια του και ας ήταν μόνο ένα απλό πάπλωμα που τα κρατούσε έτσι, ώσπου την περασμένη Παρασκευή μόλις χτύπησε το ξυπνητήρι και το χτύπησε και αυτός, τον χτύπησε και εκείνο, δυνατά, σφαλιάρα, και ήταν τέτοια η σφαλιάρα που ξέχασε και snooze και παπλώματα και τα πάντα, και μόλις γύρισε να δει τι συνέβη όλα ήταν πάλι φυσιολογικά, οπότε προφανώς αυτά δεν είναι πράγματα λογικά και απλά το φαντάστηκε. Μπήκε στο ντους και μέσα στη νύστα του πάτησε το κίτρινο παπάκι που είχε βάλει εκεί το κορίτσι, και άκουσε ένα ΚΟΥΑΚ, δυνατό, και το βλέμμα στο παπάκι ήταν συνοφρυωμένο, χρειάζομαι καφέ σκέφτηκε, δε έχω συνδεθεί ακόμα με την πραγματικότητα.

Πήρε τον καφέ του, κλείδωσε, μπήκε στο ασανσέρ και βγήκε να πάει προς το μετρό, φυσικά και δεν έδωσε σημασία γύρω του, όπως πάντα, αγνόησε τον τεράστιο σκύλο που ήταν ντυμένος με σαλοπέτα (λέξη που δεν ήξερε αν θα χρησιμοποιήσει ποτέ, του είχε πει τι είναι μια κοπέλα στη δουλειά πριν μερικά χρόνια, και το καταχώνιασε στις άχρηστες λέξεις που κάνει ότι χάρηκε που έμαθε, αυτός το έλεγε πάντα φόρμα συνεργείου) που έβγαζε έναν άλλο σκύλο βόλτα. Όπως δεν είδε ότι στον δρόμο προς τον σταθμό είχε ανοίξει Saloon και έξω είχε δεμένα άλογα, μέχρι που έφτασε λίγο πριν τις κυλιόμενες και εμφανίστηκε από το πουθενά ένας σκίουρος στο δέντρο πιο δίπλα, του πέταξε ένα βελανίδι και του φώναξε «Αν δεν θέλεις εσύ μια φορά τη μέρα σου δεν την θέλουμε εμείς δέκα ρε καριόλη», και έφαγε τέτοια φρίκη που έτρεξε να κρυφτεί όσο πιο βαθειά γινόταν στη γη, σχεδόν τριάντα μέτρα, δηλαδή στην αποβάθρα για Μοναστηράκι.

22Σήμερα δεν είχε απεργία, όπως γινόταν εδώ και μισό μήνα, και του άρεσε πολύ που θα πήγαινε στο γραφείο με μετρό, πίστευε ότι θα ήταν σαν την πρώτη του φορά. Έκατσε να πάρει μια ανάσα, δεν μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του ότι του μίλησε ένα σκίουρος, και σαν να μην φτάνει αυτό τον είπε και καριόλη, αλλά αυτό που δεν ήξερε πώς να διαχειριστεί ήταν ότι του είπε πως είναι «η μέρα του». Έριξε μια ματιά στον πίνακα ανακοινώσεων για τις αναχωρήσεις, ό οποίος έκανε αντίστροφη μέτρηση ακόμα και στα δευτερόλεπτα και πάνω του είχε μια δεσμίδα από δυναμίτη ενώ παρατήρησε ότι στη γωνία βρισκόταν ένα κογιότ που διάβαζε στο kindle του το Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους περιμένοντας τον συρμό, μάλλον. Άρχισε να υποψιάζεται τι συμβαίνει, και σκούντηξε τον διπλανό του, ΡΕ ΤΑ ΒΛΕΠΕΙΣ, του φώναξε, ενώ ο άλλος απομακρύνθηκε κοιτάζοντας τον περίεργα, και αδιαφορώντας.

Τώρα κατάλαβε τι συμβαίνει, ήταν «η μέρα του», και ήταν μόνο για αυτόν, κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να ζήσει τη μέρα του, ήταν όπως θα ήθελε εκείνος να είναι. Ακούστηκε αντί για το συρμό ο ήχος που κάνουν τα παλιά τρένα, αυτό ήταν, έπρεπε να το δοκιμάσει, γύρισε στην κοπέλα δίπλα του και της είπε «κράτα λίγο, θα βουτήξω στο κενό», κράτησε την ανάσα του, έπιασε τη μύτη του, φυσικά ποτέ δεν έμαθε καλό κολύμπι γιατί δεν τον άφηνε η μαμά του να πηγαίνει βαθιά και απλά βούτηξε, όλοι γύρω σάστισαν, προσπάθησαν να τον πιάσουν, μα εκείνος το έκανε ακριβώς πριν φτάσει το τρένο στην αποβάθρα και έκλεισαν τρομαγμένοι τα μάτια, αλλά το μόνο που ακούστηκε ήταν ένα δυνατό ΜΠΛΟΥΜ και τα νερά που πετάχτηκαν στην αποβάθρα και τα γέλια του καθώς χανόταν στο ποτάμι που ήταν εκεί σήμερα μόνο για εκείνον, που δεν θα τον πήγαινε στη φυλακή των κελιών μιας εφαρμογής, όπως το πρώτο βαγόνι που πάντα επιβιβαζόταν, αλλά όπου ο νους του κατεβάζει και ίσως τελικά τον έκανε να μη νιώθει πια όπως το ήλιο.

42

Advertisements
This entry was posted in The Scattered Thoughts. and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s