Πάντα να έχεις να θαυμάζεις, και θα έχεις να θυμάσαι.

Πριν από ένα χρόνο, τέτοιες μέρες, έχασα τον μπαρμπαντρίκο, έτσι τον φώναζα τον παππού μου τον Ανδρέα. Την Κυριακή είναι το μνημόσυνο, μα δεν μου λέει τίποτα. Και δεν είναι ότι δεν ήμουν «συμφιλιωμένος» με την ιδέα, μεγάλος ήταν σε ηλικία, μα ήταν παιδί σε καρδιά. Άνθρωπος που έζησε δύσκολα, από ένα μικρό χωριό της Β. Ηπείρου, καθόλου ταξιδεμένος, φτωχός στην τσέπη, χωρίς σπουδές μα πολύ «μορφωμένος», κυρίως στα μάτια μου. Τον θαύμαζα.

Πάντα είχα να θαυμάζω πάνω του, είχε τρόπους, σεβόταν τον ξένο, το «ξένο», τον διπλανό του, την οικογένεια του, τον άνθρωπο του, τη Γιαγιά μου δηλαδή, την αγαπημένη μου Ευρυνόμη, που πάνω από 60 χρόνια στάθηκε δίπλα της αγέρωχος και δυνατός, με καμάρι, κι ας της έλεγε που και που ότι του ‘χει φάει τη ζωή.

Πάντα είχα να θαυμάζω πάνω του, κρατούσε τα παιδιά του κοντά, αγάπησε τον ανιψιό του – που υιοθέτησε – όσο δεν μπορώ να περιγράψω,  τα εγγόνια δεν μας στεναχώρησε ποτέ, και είχε έναν τρόπο να σε κάνει να νιώθεις ότι όσο είναι εκεί δεν σε νοιάζει και δεν σε τρομάζει τίποτα.

Πάντα είχα να θαυμάζω πάνω του, τον ένοιαζε να ξέρει ότι πρώτα είναι καλά οι άνθρωποι γύρω από τους ανθρώπους του, ακόμη και στα τελευταία του ρωτούσε με αληθινό ενδιαφέρον όσο «χαμένος» κι αν ήταν. Το τελευταίο πράγμα που με ρώτησε ήταν «που είναι;» για το κορίτσι που ήταν τότε μαζί μου και μετά «ο σκύλος;», γιατί τα αγαπούσε τα σκυλιά πολύ, και ζήτησε να του τον πάω να τον δει, μα δεν πρόλαβα για μια ημέρα.

Μάλλον από τον παππού μου την πήρα την τόσο μεγάλη αγάπη για τα σκυλιά τώρα που το σκέφτομαι.

Πάντα είχα να θαυμάζω πάνω του, ακόμη και όταν όλα πήγαιναν στραβά έβρισκε υπομονή να πει ότι θα φτιάξουν, κι ας είχε χάσει ένα παιδί στα 9 του χρόνια, τον αδερφό του στα 25, ας είχε δουλέψει μια ζωή σχεδόν σε εργοστάσιο τούβλων για να προσφέρει ότι μπορεί στην οικογένεια του, ας είχε στερηθεί όσα δεν φανταστήκαμε ποτέ εμείς.

Πάντα είχα να θαυμάζω πάνω του, ήταν πλούσιος χωρίς χρήματα, ήταν ξεκούραστος χωρίς να έχει ξεκουραστεί ποτέ στη ζωή του, ήταν μορφωμένος χωρίς σπουδές, ήταν χαμογελαστός χωρίς να έχει λόγο.

Πάντα θα έχω να θαυμάζω, κατάφερε να είναι εδώ για μένα χωρίς να είναι πια.

Πρώτη φορά μιλάω public για αυτό, πιθανότα και τελευταία.

Advertisements
This entry was posted in The Scattered Thoughts.. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s